منظور از پلاستيك همان ماده اي است كه قابليت «شكل پذيري و قالبگيري» دارد. وقتي كه به آن حرارت داده مي شود مانند خمير بازي بچه ها حالت به خود مي گيرد و مي توان آن را به اشكال مختلف درآورد و چون سرد بشود به همان صورت باقي خواهند ماند.

براي تهيه پلاستيك، شيميدانان ابتدا كار را از ملكول شروع كردند. شيميدان ها از ماده بخصوصي مولكول هائي تهيه كرده اند كه به صورت زنجيري هستد. اين رشته يا زنجير ملكولي عملش با مولكول انفرادي متفاوت است. گفته مي شود كه هنگامي كه مولكول ها به صورت زنجير در مي آيند به وسيله عمل «پوليمريزاسيون يا تركيب و تراك ذرات» مي توانند مواد تازه اي را بسازند. تكه هاي سخت جسم پوليمر (جسمي كه از تركيب و تراكم ذرات جسم ديگر پديد آيد) سائيده شده و به صورت گرد در مي آيد. با اين ماده گرد شده مواد رنگي اضافه مي كند و در ضمن با كمك مواد شيميائي ديگران را انحناپذير مي سازند.

شيميدانان با پلاستيك آشنا بودند تقريباً در 125 سال پيش با آن كار مي كردند. در سال 1838 كلريدوينيل پلويزه گرديد؛ در سال 1839، ماده استيرن در سال 1843 ماده اكريليك و در سال 1847 ماده پوليستر و پوليمريزه شدند. ولي در آن زمان چندان نيازي به اين مواد تركيبي نبود. چون فرآورده هاي طبيعي مانند چوب، فلز، لاستيك، پوست و عاج به حد وفور يافت مي شد.

ذخيره عاج اولين ماده اي بود كه به مصرف رسيد. بنابراين به كسي كه قادر بود جانشيني براي اين ماده يعني عاج بيابد، جايزه اي پيشنهاد گرديد. در حالي كه فعاليت روي اين طرح ادامه داشت، «جان هيات» و برادرش «ايساياهيات»، سلولوئيد را كشف كرده و در سال 1870 آن را به ثبت رساندند. ماده سلولوئيد نواقص زيادي داشت ولي كشف آن ساير شيميدانان را هدايت و ارشاد كرد تا درباره پيدايش مواد تركيبي ديگر فكر و چاره جوئي كنند. در سال 1907، «انيك لند» پلاستيك فنوليك را كشف نمود كه اولين ماده تركيبي خالص بود و به مقدار زيادي توليد گرديد. از آن تاريخ، تاكنون پلاستيك هاي تازه زيادي كشف شده اند.

  اولين دانشگاه كي به وجود آمد؟

كلمه «كالج» يا دانشكده در اصل به معني، اجتماعي از افراد است كه به فعاليتي مشترك اشتغال داشته باشند. مثلا يك كالج كاردينال ها وجود دارد كه پاپ را در رم انتخاب مي كند. و ايالات متحده هم يك كالج انتخاباتي دارد كه رئيس جمهور يا معاون رئيس جمهوري را انتخاب مي كند.

در قرون وسطي هر نوع اشتراك و اجتماعي كه براي يك نفع مشترك ترتيب مي يافت «يونيورسيتي» يا دانشگاه ناميده مي شد. بنابراين ابتدائي ترين دانشگاه هاي تحصيلي فقط اجتماعاتي بودند از دانشجويان يا طلبه ها و مدرسين كه به منظور نفع متقابل تشكيل مي شدند. و به صورت امروزي ساختمان هاي دائمي وجود نداشت و مدرسين يا شاگردان فقط يك سالن يا اطاق بزرگي را براي اين منظور اجاره مي كرده اند. در آن موقع، اين مؤسسات علمي كم كم توسعه پيدا كرده و بناهائي ساختند و همچنين بعضي حقوق و امتيازات قانوني كسب كردند، و بدين ترتيب دانشگاه هاي دائمي پديد آمدند. يك چنين دانشگاه اوليه اي، در «سالرنو» ايتاليا وجود داشته و در قرن نهم به عنوان «مدرسه طب» معروف بود. بعد در سال 1231 بود كه رسماً يك دانشگاه ساخته شد.

در اواخر قرن دوازدهم و در «بولونا» ايتاليا يك دانشگاه كه چندين مواد را تدريس مي كرد تاسيس گرديد. در مدرسه بولوني موادي از قبيل حقوق، طب، هنر و الهيات تدريس مي شد.

معروف ترين مدارس تحصيلات عاليه قرون وسطي «دانشگاه پاريس» بود كه رسماً در نيمه دوم قرن دوازدهم تأسيس گرديد كه بعدها به عنوان يك نمونه براي تأسيس ساير دانشگاه هاي اروپائي مورد تقليد قرار گرفت.

دو تا از قديمي ترين دانشگاه هاي انگليس كه به تقليد دانشگاه پاريس تأسيس گرديدند؛ يكي دانشگاه آكسفورد و ديگري دانشگاه كمبريج بود، كه هر دو رسماً در قرن سيزدهم، تأسيس شدند. بايد بدانيد كه دانشگاه معمولاً شامل چند دانشكده است. يعني مدارك تحصيلي كه داده مي شود، در رشته هاي مختلف تدريسي آن دانشگاه است.

بسياري از مؤسسات علمي ابتدا به صورت كالج، يعني دانشكده، شروع به كار كرده و سپس كم كم مبدل به دانشگاه شده اند. در ايالات متحده اولين دانشكده «كالج هاروارد» بود كه در ماسوچوست در سال 1636، تاسيس گرديد. امروزه «دانشگاه هاروارد» يعني كالج هاروارد سابق، در شمار يكي از معتبرترين و بزرگترين دانشگاه هاي آمريكا مي باشد.  

  علم حساب چگونه پديد آمد؟

علم حساب «علم اعداد» هم ناميده مي شود. خود كلمه حساب يعني «اريتمتيك» در اصل از لغت يوناني arithmnos به معني اعداد مي آيد. در ابتدا بشر براي شمارش مثلاً تعداد گوسفندان يا گاوهايشان از انگشتان دست كمك مي گرفته است. لغت «دجت» كه معني هر عدد فرد بين صفر تا 9 را مي دهد، از لغت (digitus) لاتين آمده كه به معني انگشت است.

سپس، بشر شروع به ساختن چوب خط كرده است. قدم بعدي، عبارت از اختراع يك روش عدد نويسي مناسب بود. روشي، كه بر طبق آن براي نوشتن هر عددي، يك شكل يا علامت خاص، نشانه يك عدد بود. يونانيان قديم از حروف الفبايشان براي اين منظور استفاده مي كردند. رومي ها هم كمي بعد، اين روش را به كار بردند. يعني از تركيب قسمت اعظم حروف الفباء هفت حرف درست كردند كه اين هفت حرف همه كار را انجام مي داد. البته اين سيستم هاي حرفي، در نوشتن حاصل جمع به كار مي رفتند ولي معمولاً حساب كردن با كمك يك چرتكه انجام مي گرفت.

عربها سيستم عددنويسي را كه امروزه بر مبناي سيستم هندو استوار است، به وجود آوردند.

اين سيستم عدد «صفر» را كه براي نشان دادن مقدار رقم مي باشد، بدعت گذاشت (يعني مثلاً براي فرق گذاشتن بين عدد 13 و 1030) كه «صفر» در زبان عربي معني «خالي و هيچ » را مي دهد اين سيستم كار حساب را خيلي آسان و ساده نمود. اولين عدد حساب كه بر اساس سيستم عددنويسي عربها تدوين و نوشته شد، به وسيله يك ايتاليايي در سال 1202 بود. اولين علم حساب چاپ شده به زبان لاتين و به سال 1478 در ايتاليا بود. ساير قواعد حساب ابتدائي، در سال هاي 1484 و 1496 چاپ شدند، كه شامل جمع و تفريق و ضرب كردن بود.

در بعضي از «مدارس لاتين» درس حساب فقط براي سال پنجم و يا ششم و فقط يك ساعت در هفته تدريس مي گرديد. بايد يادآور شد كه كتاب هاي حساب ابتدائي، شامل اكثر روشهاي جديد بود و بنابراين در اين موارد، ما به مقدار زيادي مديون مؤسسين اين روش و هندوهائي هستيم كه خالق اين ها بودند. لازم به يادآوري نيست كه تسلط كامل و جداول ضرب و تفريق و جمع و تقسيم، در فهم و فراگيري درس حساب ابتدائي بسيار ضروري است.